Κώστας Τάτσης: Το κεφάλαιο "πολιτική δικαίωση Παπανδρέου,, ολοκληρώθηκε πανηγυρικά

Όταν το κόμμα, που επί 6 χρόνια μιλούσε για τον άλλο δρόμο προς την έξοδο από την κρίση - και έπεισε με τη ρητορεία του την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος και της κοινωνίας - έρχεται πλέον και διατυμπανίζει ότι δεν υπήρχε αυτός o άλλος δρόμος, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι συντελεί στην ολοκληρωτική δικαίωση των επιλογών της Κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου το 2010.

Όταν, το 2012, ο Σαμαράς "ξέχασε" τα ισοδύναμα και τα "Ζάππεια", χαρακτηρίστηκε, απλά, ως κολοτούμπας και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας συνέχισε να πιστεύει ότι υπήρχε και ένας άλλος δρόμος.

Για 3 ακόμη χρόνια συνέχιζε να πείθεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ ότι αυτός ο άλλος δρόμος ήταν υπαρκτός, δεν ήταν προδοτικός, "μερκελικός", αλλά ένας δρόμος έξω από δανειακές συμβάσεις, μακριά από μεταρρυθμίσεις σκληρές και άδικες, δεσμεύσεις και μέτρα.

Από την περασμένη  Παρασκευή, όμως, το σενάριο αυτό, σενάριο μιας απίστευτης απάτης, κατέρρευσε παταγωδώς, υπό το βάρος μια προαναγγελθείσας καταστροφής.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός, τα 3 / 4 των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και όλοι οι βουλευτές των ΑΝΕΛ δήλωσαν ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος  και ό,τι άλλο θα αποτελούσε την απόλυτη καταστροφή για τη χώρα. Και αυτό, παρόλο που τα οικονομικά δεδομένα του σήμερα ήταν πολύ καλύτερα από εκείνα του 2010.
Μετά από 6 μήνες κυβερνητικής θητείας, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αναπτύσσουν την ρητορική του Παπανδρέου και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ του 2010  για να καταδείξουν την αναγκαιότητα της δανειακής συμφωνίας και κυρίως, την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων που με τόσο πάθος πολέμησαν τα τελευταία 6 χρόνια.

Είναι, φυσικά, δύσκολο αν (όπως φαίνεται) ακολουθήσουν εκλογές να αποτυπωθεί η δικαίωση αυτή του Παπανδρέου σε ψήφους.  Είναι, άλλωστε, πολύ κοντά η 5η Ιουλίου για να παραδεχτεί η κοινωνία ότι πείστηκε σε ένα παραμύθι, ένα όνειρο που ήταν άπιαστο. Δύσκολα θα παραδεχτεί ότι υιοθετούσε επί 6 χρόνια συνθήματα που δεν είχαν κανένα περιεχόμενο και ότι όλα αυτά που απέρριπτε τόσο καιρό θα τα αποδεχτεί τώρα, ενώ θα είναι πιο σκληρά και επώδυνα.

Είναι δύσκολο να αποδεχτεί δημόσια, ότι τελικά χρωστάμε σε όσους δανειζόμαστε και ότι δεν είναι στο χέρι μας να διαγράψουμε μόνοι μας και μονομερώς το χρέος. Όπως, δύσκολα μπορεί να αποδεχτεί ότι όλα αυτά τα συνωμοτικά δεν υφίστανται και δεν μπορούν να τα χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα. Οι θεωρίες για ψεκασμούς, Κούγκι, πεντοζάλη, αποστολή προσφύγων στο Βερολίνο θα χρησιμοποιηθούν, στην καλύτερη περίπτωση, ως επιθεώρηση στις χειμερινές θεατρικές παραστάσεις. Ακόμα κι ο Λαζόπουλος θα βρει περιεχόμενο για την κομματική του σάτιρα, όσο κι αν δεν παραδεχτεί ποτέ ότι αυτό που επί χρόνια παρουσίαζε δεν είχε σχέση με πολιτική σάτιρα.

Επίσης, αν τους επόμενους μήνες γίνει επιμήκυνση του χρέους και μείωση των επιτοκίων ο λαός θα γνωρίζει, άσχετα αν θα πανηγυρίζει ή πιστώνει στην κυβέρνηση την επιτυχία, ότι θετικά βήματα είχαν επιτευχθεί και άλλες φορές την τελευταία 5ετία, αλλά οι σημερινοί κυβερνώντες, τότε το υποτιμούσαν και το υποβάθμιζαν χρησιμοποιώντας μειωτικούς χαρακτηρισμούς  για να αποδείξουν τον ενδοτισμό, τον μερκελισμό και την πολιτική "στα τέσσερα" των πολιτικών αντιπάλων τους.
Υπήρχαν τότε, το 2010, κερδοσκόποι που έπαιζαν δισ ευρώ στην χρεωκοπία της χώρας, υπήρχαν δυνάμεις  που θέλησαν να κερδίσουν μέσα από την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Δυνάμεις πολύ πιο σκληρές από τις απόψεις του στοχοποιημένου Σόιμπλε και των Φιλανδών ή των Ολλανδών.

Όμως, ακόμη και να μην καταγραφεί η δικαίωση του Παπανδρέου σε ψήφους θα είναι πλέον γνωστό ότι το 2010 ο ίδιος και η Κυβέρνηση του, με την κοινωνία εναντίον του στους δρόμους και στις πλατείες, μέσα σε μια νεοφιλελεύθερη Ε.Ε., με τα ελληνικά μίντια να τον πολεμούν, με την ΕΕ να επιθυμεί  μια τιμωρητική πρακτική απέναντι στη χώρα μας, πάλεψε και κατόρθωσε να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός που μας κράτησε στην ευρωζώνη.
Και σταδιακά, θα γίνει σ όλους κατανοητό ότι αν τότε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ είχαν στηρίξει, έστω το 50% των μεταρρυθμίσεων του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, σήμερα τα μέτρα αφενός θα ήταν λιγότερο επώδυνα, αφετέρου δεν θα αναγκαζόμασταν να συνάψουμε δανειακές συμβάσεις γιατί θα μπορούσαμε να δανειστούμε από τις αγορές.

Βέβαια, παρότι  ο Παπανδρέου δικαιώθηκε,  έχασαν μέσα από την θεωρία της ύπαρξης "άλλου δρόμου", η χώρα και ο ελληνικός λαός.  Παράλληλα, τα μίντια εξακολουθούν το δικό τους παιχνίδι, δικαιώνοντας όχι τον Παπανδρέου, αλλά τον ...Λεβέντη. 


http://kostastatsis.blogspot.gr/

Τελικά, γίναμε όλοι μνημονιακοί; Γίναμε όλοι "προδότες"; Γίναμε όλοι "γερμανοτσολιάδες" ;

Τι έλεγαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όταν ξέσπασε η κρίση και τι λένε τώρα που έγιναν κυβέρνηση. 

    Έλεγαν : ότι οι κυβερνώντες ήταν «προδότες», γιατί τάχα δεν διαπραγματεύτηκαν, δεν πήραν λεφτά από την Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν - που δήθεν απλόχερα μας έδιναν - απλά και μόνο επειδή είχαν σκοπό να οδηγήσουν τη χώρα στην καταστροφή.
    Τώρα : Δεν τους έδωσαν λεφτά ούτε οι Κινέζοι, ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Ιρανοί. Αυτοί υποστηρίζουν ότι «διαπραγματεύτηκαν» , αλλά είναι σαφές ότι  με τον τρόπο που διαπραγματεύτηκαν, το κόστος που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός ανέρχεται σε πολλά δις. Τουλάχιστον τα μισά από το νέο δάνειο των 50 δισ.
    Έλεγαν: ότι επίτηδες προσκλήθηκε το ΔΝΤ να συμμετέχει στο πρόγραμμα, γιατί η τότε κυβέρνηση υλοποιούσε κρυφά σχέδια των Αμερικανών.
    Τώρα: Παραδέχονται ότι το ΔΝΤ το θέλει οπωσδήποτε η Γερμανία μέσα στον μηχανισμό και γι αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μην συμμετέχει.
    Έλεγαν: ότι δίνοντας χρήματα στις τράπεζες στηρίζονταν οι τραπεζίτες και το κεφάλαιο.
    Τώρα: Προχωρούν με την  συμφωνία σε στήριξη των τραπεζών με ποσό μεταξύ 10 και 25 δισ.
    Ως αντιπολίτευση : προπηλάκισαν, λοιδόρησαν, σπίλωσαν προσωπικότητες. Δεν ψήφισαν ούτε μια από τις 100 μεταρρυθμίσεις και νόμους που ήρθαν στη βουλή για την αντιμετώπιση  της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής και της σπατάλης.
    Τώρα ως κυβέρνηση : Θέλουν να ξεκινήσουν μεταρρυθμίσεις που τότε έφερναν στην Βουλή οι Γκέμπελς και Πινοσέτ .
    Έλεγαν : ότι υπήρχε και άλλος δρόμος, τότε που η κυβέρνηση υποστήριζε ότι μεταξύ της άτακτης χρεωκοπίας και της σκληρής και σε πολλά σημεία άδικης δανειακής σύμβασης επιλέχτηκε το πρώτο.
    Τώρα: Λένε ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή από το να συμφωνήσουν σε μια νέα δανειακή σύμβαση (μνημόνιο),  γιατί διαφορετικά θα πηγαίναμε ως χώρα σε άτακτη χρεωκοπία  και σε πολύ πιο επώδυνες καταστάσεις.
    Ως αντιπολίτευση: Στηλίτευσαν το ότι οι νόμοι ψηφίζονταν με τη διαδικασία του επείγοντος και με ένα άρθρο.
    Τώρα ως κυβέρνηση: Ψηφίζουν νόμους με ένα άρθρο εν μια νυκτί. Και βέβαια με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. 
    Έλεγαν: ότι ήταν  εθνική ταπείνωση το γεγονός ότι η τρόικα έκανε συναντήσεις στα Υπουργεία.
    Τώρα: Η τρόικα (μάλιστα 4μελης πλέον) επέστρεψε στην Αθήνα και συνομιλεί με τους Υπουργούς στα Υπουργεία.
Διαβάστε τη συνέχεια στο To KINHMA μπροστά!

Ήρθε η ώρα να πεις τις πρώτες σου αλήθειες κύριε Πρωθυπουργέ

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ορθά έπραξες και στο πλαίσιο των διμερών επαφών επισκεύτηκες την Ρωσία. Επιστρέφοντας όμως πιστεύουμε ότι έφθασε η ώρα να πεις στον ελληνικό λαό μερικές αλήθειες . Όχι για να δικαιώσεις τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά για να θέσεις τέλος σε μια σειρά από μύθους, που οδηγούν και με δική σου ευθύνη τη χώρα σε αδιέξοδο.

Οφείλεις τώρα, που ανέλαβες την εξουσία, έζησες από κοντά και έμαθες να ομολογήσεις στον λαό ότι:

Δεν θα μας έδινε κανείς χρήματα το 2010, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα ούτε άλλος κανένας. Αφού, δεν μας δίνουν σήμερα που έχουμε πλεόνασμα θα μας έδιναν τότε, με έλλειμμα 15,4% του ΑΕΠ. 
Δεν υπήρχε άλλος δρόμος, δεν υπήρχε το περίφημο plan B. Το πλάνο B ήταν μόνο αυτό της επιστροφής στη δραχμή.

Ναι, είναι δύσκολο να παίζει κανείς ενάντια σε όλους. Το 2010 ήμασταν μόνοι μας, όπως και σήμερα .

Ότι ως ΣΥΡΙΖΑ ήταν λάθος όχι μόνο που δεν στηρίξατε  καμία απολύτως μεταρρύθμιση που ψήφισε η Κυβέρνηση το 2009-2011 και που είχε στόχο τη διαφάνεια και το χτύπημα του πελατειακού κράτους, αλλά και τις πολεμήσατε λυσσαλέα. Έτσι η χώρα έχασε μια 5ετία και σήμερα δεν έχουμε προχωρήσει ένα βήμα που θα ισχυροποιούσε τα επιχειρήματα μας προς τους εταίρους. Και για αυτό ζητάμε πάλι χρόνο από τους εταίρους. Και οι εταίροι δικαίως θέτουν το ερώτημα "πότε θα προχωρήσετε;".

Ήταν απόλυτος λαϊκισμός το σύνθημα "δεν πληρώνω" γιατί λειτούργησε εις βάρος αυτών που πλήρωναν. Ήταν παραπλανητικό, γιατί τώρα τους ζητάτε και πρέπει να πληρώσουν.

Ότι έχουμε και εμείς ως λαός τις ευθύνες μας. Δεν είναι μόνο οι κακοί Γερμανοί και τα ξένα συμφέροντα που μας έφεραν εδώ. Η κρίση έφερε το μνημόνιο και όχι το μνημόνιο την κρίση. 

Οι αγορές έχουν μια τεράστια δύναμη. Ήταν αστείο το σύνθημα περί προδοτών, φασιστών και Πινοσετ εις βάρος της τότε κυβέρνησης, η οποία πολεμούσε ενάντια στις αγορές και στα συμφέροντα που είχαν ποντάρει δισ στην πτώχευση της χώρας μας.

Ενισχύσατε και εσείς ως ΣΥΡΙΖΑ τα συνθήματα και τώρα τα βρίσκετε μπροστά σας όπως το  "να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", που οδήγησε στη σημερινή είσοδο στο προαύλιο της Βουλής και έχετε πλήρη ευθύνη.

Ομολόγησε κ. πρωθυπουργέ αυτές, καταρχήν, τις πρώτες αλήθειες στο λαό, προχώρησε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που αφορούν την παραγωγή της χώρας, γιατί όπως γνωρίζεις, κύριε Πρωθυπουργέ, αν δεν μεγαλώσει η πίτα δεν θα έχεις να μοιράσει κάτι, όσο και αναδιανομή να θέλεις να κάνεις, Κάλεσε το λαό σε συστράτευση και ενότητα, άσε τα επικοινωνιακά κόλπα που είχατε μάθει στις σχολές στελεχών της ΚΝΕ και προχώρα με την κυβέρνησή σου σε δουλειά, δουλειά, δουλειά.

Διαφορετικά κινδυνεύεις να μείνεις στην ιστορία ως ο αρχηγός της νεοκαραμανλικής αριστεράς του εθνικολαϊκίσμού. 

Και κάτι τελευταίο. Θα συμφωνήσεις μαζί μας ότι, δεν μπορεί να εκφράζει την Αριστερά η άποψη που θέλει τα βιβλία για τα σχολεία να τα εκδίδει ο στρατός, που θέλει τις παρελάσεις για τις εθνικές επετείους τις μετατρέπει σε χοροεσπερίδες, που θέλει τη Βουλή να λειτουργεί με τη λογική του ολοκληρωτισμού, που θέλει ο φανατισμός και η πόλωση να αποτελούν κυρίαρχα και καθημερινά στοιχεία της κυβερνητικής επικοινωνίας.

Η ανάγκη πολιτικής ανασυγκρότησης και η "Ελιά"

H ανάγκη πολιτικής ανασυγκρότησης της παράταξής μας αποτελεί δεδομένο που δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Η ανασυγκρότηση όμως, αυτή δεν νοείται να συντελείται μακριά και  να μην αναφέρεται με πολιτικούς όρους στους πολίτες που εκπροσώπησε και εξέφρασε επί δεκαετίες .
Με κατάθεση θέσεων και προτάσεων. Με κοινωνικές συμμαχίες και όχι συμμαχίες κορυφής.
Δεν μπορεί να προβάλλεται ως όραμα η  ,,κεντροαριστερά,, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν είναι όρος ιδεολογικός αλλά δημοσκοπικός.
Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να πείσει το εγχείρημα όταν η ανασυγκρότηση συντελείται  με όλους εκείνους που διετέλεσαν χρόνια Υπουργοί, αποχώρησαν (όταν έχασαν τις θέσεις τους) και επιστρέφουν αφού δεν κατόρθωσαν να πείσουν ούτε κατά το ελάχιστο την κοινωνία. Σε αυτούς παρέχονται μάλιστα  διαπραγματευτικά ατού στο μοίρασμα της εξουσίας του μικρού μας πλέον χώρου.
Μήπως τελικά, θα έπρεπε τα χρήματα που δαπανήθηκαν για τη Συνδιάσκεψη να τα έδιναν στους απλήρωτους υπαλλήλους του ΠΑΣΟΚ και να καλούσαν στα γραφεία της Χαρ. Τρικούπη τον Λοβέρδο και τον Μόσιαλο για την ίδρυση της ,,Ελιάς,,

Γη και ύδωρ

 

 

Του Τσαχπίνη Χρίστου

Γραμματέα της ΤΟ Μπίλεφελντ Γερμανίας

 

Με τη συμμετοχή μας στην Κυβέρνηση, στο όνομα της δήθεν της σωτηρίας της χώρας, σώζονται όλοι οι άλλοι, εκτός από εμάς. Το ότι έως σήμερα, στρίζουμε την κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, με συνεχείς υποχωρήσεις και μη έκφραση λόγου, μπορεί να θεωρείται θετικό μόνο από εμάς. Οι ψηφοφόροι απορρίπτουν την πρακτική μας. Οι δημοσκοπήσεις, όσο σχετικές και να είναι, αποτυπώνουν την απήχησή μας στην κοινωνία. Καιρός να αποχωρήσουμε από την ,,συγκυβέρνηση,, και ας σώσουν την χώρα αυτοί που μας πολέμησαν και μας πολεμούν λυσσαλέα. Από την δεξιά ,,Νέα Δημοκρατία,, έως τα αυτοαποκαλούμενα αριστερά κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζουμε όλοι την προσπάθεια της κυβέρνησής μας για την σωτηρία της χώρας και τον πόλεμο εναντίον μας / και εναντίον της χώρας – από τους σημερινούς συγκυβερνώντες. Τα οράματα του κ. Σαμαρά – Πρωθυπουργία, παραίτηση ΠΑΣΟΚ από την Κυβέρνηση, εξοβελισμό του Πρωθυπουργού της – πραγματοποιήθηκαν.

Τώρα τον χειροκροτούμε ;

Οι μεν ψηφοφόροι μας γίνονται βορά στον καιροσκοπισμό του μορφώματος που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ τα δε ανώτερα στελέχη μας έχουν, ντε φάκτο, ενσωματωθεί στην ,,Νέα Δημοκρατία,,, η οποία φέρει την κύρια ευθύνη για την κατάρρευση της χώρας.

Το να στηρίζαμε την κυβέρνηση χωρίς συμμετοχή, γνωρίζουν τα ανώτερα στελέχη μας, ότι ήταν εφικτό. Έτσι τώρα η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη κινδυνεύει να συρθεί πίσω από κάθε καιροσκόπο. Είτε αυτός είναι ο  Σαμαράς και συν αυτώ  είτε ο Κουβέλης, ένας από τους πρώην δικαστές.

Τα αυτονόητα στις πολιτικές συνεργασίες

Toυ Κώστα Τάτση*

Το φαινόμενο των κυβερνητικών συμμαχιών και συνεργασιών στη χώρα μας αποτελεί νέα πολιτική πρακτική και μάλιστα πρακτική "άγνωστη", κυρίως, για τους πολίτες και δικαιολογημένα προκαλεί σύγχυση. Εκτός, λοιπόν, των περιπτώσεων όπως πχ οι κυβερνήσεις Ζολώτα και Παπαδήμα που ήταν ,,ειδικών σκοπών,, άρα με περιορισμένο χρονικό ορίζοντα, στην ελληνική πολιτική σκηνή είχαμε, κατά παράδοση, αυτοδύναμες κυβερνήσεις.
    
    Είναι όμως, γεγονός ότι οι πολίτες στις τελευταίες εκλογές δεν έδωσαν ψήφο αυτοδυναμίας σε κανένα κόμμα.
    
    Η έλλειψη μάλιστα, αυτής της  ,,κουλτούρας,, συνεργασίας των κομμάτων οδήγησε σε διπλές εκλογές με μοναδική διαφορά, την αύξηση των ποσοστών της ΧΑ και τα κάποια δισ ευρώ που έχασε η χώρα.
    
    Η τρικομματική συνεργασία στη συνέχεια, που με τα σημερινά δεδομένα κράτησε μόλις 12 μήνες, αντιμετώπισε ως κυρίαρχο πρόβλημα  την - κατά κοινή ομολογία-  "αυτοδύναμη" λειτουργία  της κυβέρνησης Σαμαρά και των υπουργών της ΝΔ, κάτι το οποίο καθώς περνούσε ο χρόνος γινόταν ιδιαίτερα έντονο έως και προκλητικό.
    
    Η χθεσινή απόφαση του ΠΑΣΟΚ να εξακολουθήσει να στηρίζει την κυβέρνηση προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε εκλογές δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της, αν ο στόχος για την απόφασή του αυτή είναι να μην μπει η χώρα ,,σε περιπέτειες,, 
    
    Γιατί απλά, στις συνεργασίες υπάρχουν τα αυτονόητα, τα οποία, τουλάχιστον, δεν φαίνεται ότι γίνονται αντιληπτά ή ότι αποτελούν προτεραιότητα στους διαλόγους των αρχηγών και των κομμάτων. 
    
    Το αυτονόητο βέβαια, στις κυβερνητικές συμμαχίες είναι οι προγραμματικές συμφωνίες . Σε άλλες χώρες μάλιστα, ονομάζονται ,,συμβόλαια,, .
    
    Το αυτονόητο είναι ότι ένας κυβερνητικός συνασπισμός αποφασίζει και προωθεί πολιτικές πάνω σ ένα προγραμματικό πλαίσιο που έχει εκ των προτέρων συμφωνηθεί και αν προκύψει έκτακτο γεγονός, τότε χρειάζεται εκ νέου συμφωνία.
    
    Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γνωρίζει και ο πολίτης- ο ψηφοφόρος τις προγραμματικές θέσεις του κάθε κόμματος που βρίσκεται σ έναν συνασπισμό συνεργασίας, να κατανοήσει τις διαφορές τους και τους αναγκαίους συμβιβασμούς.

ΠΑ.ΣΟ.Κ στα ... "σωληνάκια"- 15.05.2013

Συντρόφισσες, σύντροφοι
Η τεταμένη εσωκομματική κατάσταση, τα τελευταία εξευτελιστικά δημοσκοπικά αποτελέσματα, η αλαζονική αδιαφορία της ηγεσίας για την βούληση της εναπομείνασας βάσης, η τουλάχιστον ύποπτη διαρροή των στοιχείων για τα οικονομικά καθώς κι οι ανεπίτρεπτες για την ιστορία του σοσιαλιστικού κινήματος πολιτικές και ηθικές εκπτώσεις, χάριν της αγαστής συνεργασίας με την συντηρητικότερη δεξιά κυβέρνηση, δεν μας επιτρέπει περιθώρια περαιτέρω ανοχής!

Σε αυτό τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς!

Του Νίκου Μανδρόχαλου


Συντρόφισσες, σύντροφοι,


Η προσπάθεια αποπροσανατολισμού και σχηματισμού εντυπώσεων δεν σταμάτησε ποτέ. Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε θεατές παράδοξων γεγονότων και δηλώσεων που όχι μόνο προκαλούν (αυτές καθ΄ αυτές), αλλά προβληματίζουν κι ως προς την σκοπιμότητά τους.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το συνέδριο. Μία ομάδα „συντρόφων“ αρνιόταν να συμμετάσχει στο συνέδριο και μάλιστα κατηγορούσαν όσους είχαν την πρόθεση, με το επιχείρημα πως το συνέδριο θα είναι μια διαδικασία εδραιοποίησης του Βενιζέλου και πως οι σύνεδροι είναι ήδη προεκλεγμένοι.

Παρέμβαση για το Συνέδριο της Κατερίνας Διαμαντοπούλου

,,όσοι παλέψαμε και δεν θέλουμε να χαρίσουμε τους αγώνες μας, όσοι συνεχίζουμε να πιστεύουμε στις δημοκρατικές αξίες πρέπει να είμαστε παρόντες στο Συνέδριο του Πασοκ του Φεβρουαρίου,,

Κατερίνα Διαμαντοπούλου
Οικονομολόγος - Ελεύθερη Επαγγελματίας
Μέλος ΚΟΕΣ ΠΑΣΟΚ


Κανένας Έλληνας δεν γνωρίζει επαρκώς ποιος είναι εάν δεν βρεθεί στο Εξωτερικό, εάν δεν γνωρίσει τον εαυτό του μέσα σε ένα άλλο περιβάλλον. Για το λόγο αυτό και οι Έλληνες του Εξωτερικού είναι πιο αυθεντικοί Έλληνες με μια γνήσια αγάπη και έγνοια για την πατρίδα.
Τα τελευταία χρόνια ζουν την κάθοδο της χώρας, πονούν μαζί της και ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν καθημερινά τα βολικά στερεότυπα που κατέκλυσαν τις αναφορές στη χώρα μας. Παρακολουθούν όμως και από μια απόσταση, μια απόσταση που δίνει συνήθως καλύτερη οπτική γωνία και καθαρότερη εικόνα του όλου.

Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Tübingen -Προτάσεις Προσυνεδριακού Διαλόγου

Συμπεράσματα-Προτάσεις Προσυνεδριακού Διαλόγου

Εισαγωγικά

Τα κείμενα του προσυνεδριακού διαλόγου. δεν αποτυπώνουν την κρισημότητα της κατάστασης και  δεν προσεγγίζουν το ιδεολογικό και οργανωτικό χαρακτήρα της οργάνωσης με προτεραιότητες γύρω από τα μεγάλα θέματα των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων που απασχολούν το λαό, βασισμένα στη διαμόρφωση στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικής προσδιορίζοντας την διαφοροποιήση μας  (διαχωριστικές γραμμές) από την δεξιά, την σοσιαλδημοκρατία και τον φελελεύθερο νεοκαπιταλισμό.
Αντίθετα μας παραπέμτουν σε μονόδρομο συνεργασιών με την ΝΔ. Δεν αθρίζoυν τις παραγωγικές δυνάμεις με τον ριζοσπαστισμό και μεταλλάσουν οριστικά το ΠΑΣΟΚ  από σοσιαλιστικό σε σοσιαλδημοκρατικό κεντρώο κόμμα.
Όσο  αφορά το ερωτηματολόγιο, θεωρούμε απαράδεκτο να τίθεται με αυτόν τον τρόπο, θέμα αλλαγής συμβόλων και ονόματος του κινήματος

Το θέμα με τους απλήρωτους υπαλλήλους του ΠΑΣΟΚ

Ένα κόμμα δεν μπορεί να πείσει το λαό ότι μπορεί να κυβερνήσει / συγκυβερνήσει τη χώρα αν δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά, αποτελεσματικά και υπεύθυνα στα εσωτερικά του θέματα.

Τον τελευταίο  1½ χρόνο είναι γνωστή η ταλαιπωρία που έχουν υποστεί οι υπάλληλοι του ΠΑΣΟΚ με τη μισθοδοσία τους. Αυτό το μήνα κλείνουν, ήδη, έναν χρόνο απλήρωτοι.

Θέμα δεν αποτελεί μόνο η μεγάλη καθυστέρηση αλλά και το γεγονός ότι δεν υπάρχει ενημέρωση για το πότε θα βελτιωθεί η κατάσταση και θα αρχίσουν να πληρώνονται.

Με το ζήτημα της χρηματοδότησης των κομμάτων "έπαιξαν" πολλά κόμματα και ιδιαίτερα αυτά που δεν ήταν στην κρατική χρηματοδότηση, τότε που χρησιμοποιούσαν την οργή του κόσμου για τα μέτρα λιτότητας. Μπακογιάννη, Καμμένος, Χρυσή Αυγή ….Τώρα φυσικά όλοι δεν μιλούν άλλο.

Και δεν είναι μόνο στο ΠΑΣΟΚ απλήρωτοι οι υπάλληλοι. Το ίδιο συμβαίνει και στην ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά οι αναλύσεις έχουν πολύ λίγο νόημα για τους ίδιους τους υπαλλήλους (οι περισσότεροι αν όχι όλοι)  σήμερα πραγματικά ζούν τραγικές καταστάσεις

Καθώς δεν έχουμε ούτε τον τρόπο να εξασφαλίσουμε -υποδείξουμε πως να βρεθούν χρήματα, αλλά δεν μπορούμε ούτε να σιωπούμε ούτε απλά να εκφράζουμε την "δυσαρέσκειά" μας...
Προτείνουμε : Την μείωση των ημερών του συνεδρίου σε 3 και τη κλιμακωτή μείωση της κάλυψης των εξόδων διαμονής και μετακίνησης μέχρι και 50%, με την προϋπόθεση όλα τα χρήματα να δοθούν στους υπαλλήλους του ΠΑΣΟΚ. Την αποφυγή της εκτύπωσης φυλλαδίων που θα στοιβάζονται στην Ιπποκράτους και τέλος, συμβολική εθελοντική είσοδο σε συνέδρους και παρατηρητές 2 ευρώ που επίσης, θα διατεθούν για την πληρωμή των υπαλλήλων.

Πρόταση για το Νομοσχέδιο του ΣΑΕ

Πρόταση όσον αφορά το Νομοσχέδιο ΣΑΕ που έχει κατατεθεί και στη δημόσια διαβούλευση

Το ΣΑΕ με την σημερινή του δομή και λειτουργία έρχεται σε πλήρη διάσταση με τους σκοπούς και τους στόχους για τους οποίους ιδρύθηκε 18 χρόνια πριν.

Αυτός είναι και λόγος που ο πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενος θεσμός του ΣΑΕ παραμένει εν πολλοίς άγνωστος στους Απόδημους Έλληνες ανεξάρτητα αν είναι οργανωμένοι σε κάποιο μαζικό φορέα ή όχι και επίσης αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τους Ομογενείς που είτε απλώς γνωρίζουν το θεσμό είτε συμμετέχουν σ’ αυτόν.

Φυσικά μέρος ευθύνης στη σημερινή «διολίσθηση» του ΣΑΕ στη συνείδηση των Αποδήμων έχουν και οι εκάστοτε κυβερνητικές εξουσίες, οι οποίες απλώς «διαχειρίστηκαν» και «χειρίστηκαν» το ΣΑΕ αντί να το ενθαρρύνουν για να έχει μια δική του χειραφετημένη πολιτική.

Δυστυχώς και το νέο νομοσχέδιο για το ΣΑΕ στερείται γενικότερης φιλοσοφίας, είναι πρόχειρο και μοιάζει πιο πολύ με καταστατικό ενός απλού συλλόγου και όχι του συνταγματικά κατοχυρωμένου θεσμού των απανταχού Ελλήνων. Ο νομοθέτης δε θέτει για το ΣΑΕ καμιά νέα και ισόρροπη μακροπρόθεσμη βάση, η οποία θα συμβάλει σε ποιοτικά χαρακτηριστικά και στόχους και όχι σε εξαρτήσεις, όπως επίσης δεν προσπαθεί να δρομολογήσει μια συνολική στρατηγική,  όπως αρχικά είχε εμπνευστεί και οραματιστεί το 1995 ο ιδρυτής του, να αποτελέσει δηλαδή ΣΑΕ το Κοινοβούλιο του Απόδημου Ελληνισμού.

Βασικά ζητήματα που αποτέλεσαν τροχοπέδη στην μέχρι τώρα λειτουργία του ΣΑΕ, πχ νομική μορφή του ΣΑΕ, νομική έδρα κοκ, όπως επίσης ο διακριτός ρόλος ΣΑΕ και μαζικών συλλογικών φορέων πχ Ελληνικές Κοινότητες δεν αναφέρονται καν στο νέο νομοσχέδιο.

Απαιτείται λοιπόν να προταθεί μια ουσιαστική δομική αλλαγή του ΣΑΕ, η οποία θα εξασφαλίζει τόσο την αντιπροσωπευτικότητα και τη δημοκρατική του λειτουργία, όσο και την πολιτική αυτονομία του ΣΑΕ, επικουρούμενη από μια μίνιμουμ χρηματοδότησή από το κράτος. Ο θεσμός του ΣΑΕ πρέπει να υπηρετεί με τρόπο σταθερό, μόνιμο και αποτελεσματικό τις ανάγκες του Ελληνισμού και να μην εξαντλεί το ρόλο του μόνο στη διάβρωση  και τον  κατακερματισμό των δευτεροβάθμιων ομογενειακών φορέων.

Ο ρόλος της Ελλάδας μέσα στον νέο παγκόσμιο, πολιτικοοικονομικό χάρτη είναι υπό αναζήτηση, η διατήρηση της πολιτιστικής μας ταυτότητας παραμένει μια μεγάλη πρόκληση, γι’ αυτό και η αμφίδρομη σχέση μεταξύ της Ελληνικής Πολιτείας και της Διασποράς είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα είναι αληθινή, ουσιαστική και εμποτισμένη με όραμα.

Με αυτές τις σκέψεις καταθέτουμε τις προτάσεις μας για το νέο νομοσχέδιο του ΣΑΕ.

Πρόταση προσυνεδριακού διαλόγου- Η ψήφος των Αποδήμων

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Εμείς τα στελέχη των Οργανώσεων ΠΑΣΟΚ στο Εξωτερικό,

επειδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα πραγματοποιηθεί και δεν δόθηκε στη δημοσιότητα απλώς μια προσχηματική ημερομηνία,

επειδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι το Συνέδριο θα είναι καθοριστικό για την συνέχιση της ύπαρξη της παράταξής μας, ως Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού,

επειδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι το Συνέδριο θα είναι καθοριστικό για τη συνέχιση της ύπαρξής της παράταξής μας ως ζωντανό Κίνημα που αφουγκράζεται την αγωνία του πολίτη και βρίσκεται δίπλα του, 

επειδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι το Συνέδριο δεν θα είναι κενό πολιτικού περιεχομένου,

και τέλος, επειδή κουραστήκαμε να περιμένουμε από τα κεντρικά του ΠΑΣΟΚ να δημοσιεύσουν τα κείμενα διαλόγου ως όφειλαν να πράξουν εδώ και καιρό, ξεκινούμε σήμερα το δικό μας προσυνεδριακό διάλογο  με θέματα που αφορούν μεν την Ελληνική Διασπορά, αλλά είναι στενά συνυφασμένα και με τα πολιτικά δρώμενα της πατρίδας μας.

Βέβαια, στο παρελθόν  είχαμε δημόσια καταθέσει κείμενα διαλόγου που αφορούσαν

α) στην οργανωτική ανασύνταξη του ΠΑΣΟΚ (8/7/12 εδω),

β) σε θέσεις και προτάσεις πολιτικού και οργανωτικού χαρακτήρα (16/7/12 εδω) και

γ) σε προτάσεις για το Συνέδριο (20/10/12 εδω ).

Επιλέξαμε να εγκαινιάσουμε τον προσυνεδριακό διάλογο με το θέμα της «Ψήφου των Αποδήμων», ένα ζήτημα που απασχόλησε και συνεχίζει να απασχολεί, εδώ και δεκαετίες, τον Ελληνισμό της Διασποράς και που διαχρονικά αποτέλεσε «υλικό» μικροκομματικής εκμετάλλευσης και αντιπαράθεσης των ελληνικών κομμάτων.

Πιστεύουμε ότι πρέπει κάποτε να καταλήγουμε σε αποφάσεις με τα ανοιχτά θέματα που απασχολούν τον Απόδημο Ελληνισμό, γι’ αυτό και σήμερα καταθέτουμε δημόσια την πρότασή μας για τη «ψήφο των Αποδήμων», και αναμένουμε τις δικές σας παρατηρήσεις, τις δικές σας προτάσεις και ή τη συμφωνία σας.

Πρόταση για το δικαίωμα «ψήφου» στους Έλληνες της Διασποράς

Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει διαχρονικά, ότι η πολιτική σχέση του Ελληνισμού της Διασποράς με την Ελλάδα πρέπει να τεθεί σε νέα ουσιαστικότερη βάση και αυτό επιτυγχάνεται με τη θεσμοθέτηση του δικαιώματος συμμετοχής των Αποδήμων στις εθνικές εκλογές από τον τόπο κατοικίας τους.

Αυτή η πάγια θέση του ΠΑΣΟΚ βρίσκει σύμφωνους στην πλειοψηφία τους Έλληνες Ομογενείς, οι οποίοι για δεκαετίες διεκδικούν αφενός πολιτική και εκλογική ισονομία σε σχέση με την απρόσκοπτη συμμετοχή τους, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος του «εκλέγεσθαι», στις εθνικές εκλογές της πατρίδας.

Σήμερα, η «Κίνηση Στελεχών στον Ελληνισμό της Διασποράς για την Πολιτική και Οργανωτική Ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ, επαναφέρει το θέμα στο δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο, καταθέτοντας πρόταση που αφορά στη ψήφο των Αποδήμων.

Επιθυμία μας είναι η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή όχι μόνο από τη Διασπορά αλλά και από την Ελλάδα, ώστε να μπορέσουμε να διαμορφώσουμε την τελική θέση και να την καταθέσουμε στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Ψήφιση Νόμου για τα εκλογικά δικαιώματα των Αποδήμου, ο οποίος θα συμπεριλαμβάνει:

1.      την επιστολική ψήφο, ώστε να εξασφαλίζεται η ευρεία συμμετοχή των συμπατριωτών μας του Εξωτερικού στις εκλογές, και να διασφαλίζεται το αδιάβλητο της διαδικασίας και

2.  τον καθορισμό εκλογικών περιφερειών εξωτερικού, από τις οποίες θα εκλέγονται βουλευτές, οι έδρες των οποίων θα περιλαμβάνονται στις 12 έδρες βουλευτών Επικρατείας.

Ανοιχτή επιστολή των στελεχών του ΠΑΣΟΚ στις Οργανώσεις στον Ελληνισμό της Διασποράς προς τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλο

 

Σύντροφε Πρόεδρε,

 

 

Ως μέλη του ΠΑΣΟΚ στον Ελληνισμό της Διασποράς ζούμε μια άνευ προηγουμένου διαδικασία αποκλεισμού μας από τις πολιτικές διεργασίες του Κόμματος.

 

Ενώ η βούληση και η στόχευσή μας είναι ξεκάθαρες ως προς τη συμμετοχή μας στις διαδικασίες ανασύστασης της οργάνωσης και του Κινήματος γενικότερα, ενώ εκτιμούμε  ότι το Συνέδριο μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία προς την κατεύθυνση αυτή, η απουσία ενημέρωσης και μη ένταξης των οργανώσεων σε έναν συνολικό σχεδιασμό της διαδικασίας ανασύστασης, μας αποκλείει από την ουσιαστική συμμετοχή.

 

Έχει αλήθεια το ΠΑΣΟΚ εν έτει  2013 την πολυτέλεια αυτή;

 

Ο Τομέας Απόδημου Ελληνισμού είναι «ηχηρά» απών και η μόνη σύνδεσή του με τις Οργανώσεις μας στο εξωτερικό είναι η προώθηση των 2 εγκυκλίων που κυκλοφόρησαν μέχρι σήμερα. Κανένα ενδιαφέρον αν εμείς προχωρήσαμε βάσει της εγκυκλίου σε σύσταση ΝΟΕΣ και ΤΟΕΣ. Εμείς πιστεύουμε ότι και η οργανωτική- είναι μέρος της πολιτικής διαδικασίας και όχι μια στείρα γραφειοκρατία για να αποδείξουμε ότι κάτι λειτουργεί..

 

Οι αποφάσεις- αλαλούμ για τις εγγραφές, επανεγγραφές, πιστοποίηση μελών ανατρέπονται κάθε τόσο και καμία οργάνωση δεν γνωρίζει τι ισχύει. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτή η κατάσταση εντάσσεται στο πλαίσιο για αποκλεισμούς και άλλα παρόμοια τραγελαφικά. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε, ότι η ανυπαρξία χρονοδιαγράμματος μεταφράζεται σε ανυπαρξία σχεδιασμού και πραγματικής βούλησης για τη διοργάνωση του Συνεδρίου. Κρίνουμε ότι πρόκειται είτε για αδιαφορία είτε -στην καλύτερη περίπτωση- για ανεπάρκεια αυτών που ανέλαβαν συγκεκριμένες ευθύνες. 

 

Οφείλουμε να καταθέσουμε την άποψη μας για τον «ανύπαρκτο» Γραμματέα του Τομέα Απόδημου, ο οποίος εξάντλησε τον πολιτικό του οίστρο λειτουργώντας μόνο σε ένα επίπεδο, τη δημιουργία δηλαδή προϋποθέσεων για «ομάδα» στο χώρο του Απόδημου. Προφανώς απέτυχε στην προσπάθειά του και «εξαφανίστηκε».

 

Πρόεδρε,

 

Ζητούμε το αυτονόητο,

την ουσιαστική συμμετοχή στον προσυνεδριακό διάλογο με θέματα που αφορούν και στον Ελληνισμό της Διασποράς

Συγκεκριμένες διαδικασίες συμμετοχής μας για το Συνέδριο

Συνολικό σχεδιασμό που θα επιτρέπει την ανάπτυξη διαλόγου των ΤΟ με την κοινωνία.

 

Στην πολιτική μας αυτή απαίτηση, στο δικαίωμα της συμμετοχής μας σε καλούμε να λειτουργήσεις με γνώμονα το όλον ΠΑΣΟΚ, παρέχοντάς μας τις απαραίτητες οργανωτικές και πολιτικές κατευθύνσεις.

 

 

 Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Και ευχές για ένα εποικοδομητικό Συνέδριο

 

 

Για την συντονιστική επιτροπή της ,,κίνησης,, στελεχών στον ελληνισμό της διασποράς για την οργανωτική και πολιτική ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ

 

Ανδρεάδη Στέλλα

Αρβανίτη Μέλπη

Ζάρρα Δήμητρα

Κίτσιος Γέωργιος

Μανδρόχαλος Νικόλαος

Μηλιώνης Νικόλαος

Μαυροειδάκος Ηλίας

Μπάρκας Νικόλαος

Παπαδόπουλος Κώστας

Χατζή Νίτσα

«Περιμένοντας το Συνέδριο», κατά παράφραση του «Περιμένοντας τον Γκοντό»*

Εδώ και πολλούς μήνες, από τον Μάρτιο του 2012, άρχισε η συζήτηση για την διεξαγωγή του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Έκτοτε μπήκαμε εμείς τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ σε έναν ατέρμονο κύκλο συζητήσεων και αντιπαραθέσεων κατά πόσο το Συνέδριο θα είναι τακτικό, ιδρυτικό, συντακτικό, αν τα μέλη θα πρέπει να ξαναεγγραφούν ή αν θα πρέπει απλώς να επικαιροποιήσουν τα στοιχεία τους, για να μην υπενθυμίσουμε και το «παράλογο», κατά πόσο δηλαδή θα υπάρχουν αποκλεισμοί ή όχι, και πάει λέγοντας. Είμαστε υπερβολικοί να πιστεύουμε πως όλο αυτό μοιάζει με θέατρο του παραλόγου;

Οι μήνες περνούσαν, μεσολάβησαν οι διπλές εκλογές κατά τις οποίες συνειδητοποιήσαμε εν τοις πράγμασι, ότι ο κόσμος μας γύρισε την πλάτη, μπήκαμε ως εταίροι στην Κυβέρνηση, κάναμε κομματική διαδικασία για να «εγκαινιάσουμε» την περίοδο ανασυγκρότησης του Κινήματος, γιορτάσαμε την 3^η του Σεπτέμβρη με έναν ήλιο «κουτσό», ψηφίστηκαν και άλλα μέτρα, εκταμιεύτηκε η δόση, ξανακάναμε διαδικασία για να «εγκαινιάσουμε» αυτή τη φορά την προσυνεδριακή περίοδο, μπήκαμε στο νέο έτος και διαβάσαμε σε «άτυπη» ενημέρωση» του Κινήματος, ότι τέλος Φεβρουαρίου - αρχές Μαρτίου θα διεξαχθεί επιτέλους το Συνέδριο. Είμαστε υπερβολικοί να πιστεύουμε ότι όλο αυτό μοιάζει με θέατρο του παραλόγου;

Τι άλλο να πιστέψουμε;

Πως πρόκειται για ένα «σκοτεινό» σχέδιο της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, να μας πάει με αδιαφανείς διαδικασίες στο Συνέριο;

Πως πρόκειται για ένα «άρρωστο» σχέδιο της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, να μας σπάσει τα νεύρα, να μας απογοητεύσει τόσο ώστε και οι τελευταίοι «Μοϊκανοί» που απομείναμε να πιστεύουμε στο Κίνημα που σφράγισε θετικά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, να πάμε σπίτι μας;

Πρόκειται για κάτι πολύ πιο απλό. Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι ανίκανη και ανεπαρκής να διοργανώσει ένα Συνέδριο.

Από τον Δεκέμβριο του 2012, μας ζάλισε για τα θέματα που θα μας απασχολήσουν στον προσυνεδριακό διάλογο, τα διάβασε κανείς; Εκτός αν καινοτομήσουμε τόσο πολύ πια και πάμε σε μετασυνεδριακό διάλογο!

Εδώ και τρεις εβδομάδες αναμένουμε την εγκύκλιο, να διαβάσουμε πώς και ποιοι πάμε στο Συνέδριο. Σίγουρο ήταν, πως θα δημοσιευόταν την προηγούμενη Πέμπτη, μετά πήρε αναβολή για μια εβδομάδα ακόμα, πέρασε και η εβδομάδα της αναβολής. Το ανέκδοτο με το «γρύλλο», το γνωρίζετε σύντροφοι της κομματικής ηγεσίας;

Συνέδριο συντακτικό προ των θυρών, χωρίς κείμενα, χωρίς εγκύκλιο. Χωρίς αρχές…

Όπως λοιπόν το έργο του Μπέκετ «περιμένοντας τον Γκοντό», χαρακτηρίζεται ως ιλαροτραγωγία, έτσι χαρακτηρίζεται και η προσυνεδριακή μας περίοδος, και εμείς γνωρίζουμε ότι είναι μια «κατασκευή», είναι θέατρο, και δη παράλογο!

*«Περιμένοντας το Γκοντό», έργο  του Σάμουελ Μπέκετ, ο οποίος  εισήγαγε μαζί με τον Ιονέσκο το «θέατρο του παραλόγου».

To <<ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ>>

Εμείς θέλουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα

 Σε ένα συνέδριο που θα μπορέσουμε ΘΕΣΜΙΚΑ πλέον να θέσουμε στην διάθεση των συνέδρων τις προτάσεις μας, να απαιτήσουμε ιδεολογικοπολιτικό επαναπροσδιορισμό, να διεκδικήσουμε την ενεργή συμμετοχή μας  (ως απόδημος) στις αποφάσεις του κινήματος αλλά και στην αυτοκριτική του (αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που μας αναλογούν) και συνεπώς ακόμα και να αμφισβητήσουμε την ηγεσία του κόμματος, εάν κριθεί, με ο,τι αυτό σημαίνει (εκλογές προέδρου, Ε.Σ, κ.τ.λ).

Σε μία τέτοια σημαντική διαδικασία, δεν επιτρέπεται ηθικά να μην συμμετάσχουμε με όλες μας τις δυνάμεις και φυσικά δεν έχουμε το δικαίωμα ιστορικά να βρισκόμαστε απέναντι. Αντιθέτως θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε το συνέδριο αυτό ως την τελευταία ευκαιρία επανάκαμψης και "ξεσκαρταρίσματος".

Ακόμα κι αν ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΣΤΕ πως οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές για όσους δεν είναι πολιτικά φίλα προσκείμενοι στην σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ , δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε πίσω εάν ακόμα αγαπάμε τον χώρο που ανδρωθήκαμε πολιτικά, εάν πιστέψαμε στις αρχές του κι εάν θέλουμε και πάλι το ΠΑΣΟΚ να είναι το κόμμα που θα μας εκφράζει ιδεολογικοπολιτικά.

Εμείς πιστεύουμε ακόμη ότι μπορούμε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα...

Νικόλαος Μανδρόχαλος

Καλημέρα ΠΑΣΟΚ ή καληνύχτα ΠΑΣΟΚ;

Του Κώστα Τάτση *

Το ΠΑΣΟΚ κλήθηκε το 2009 να αντιμετωπίσει τα αποτελέσματα δυο μεγάλων και παράλληλων κρίσεων.

Τα αποτελέσματα της διεθνής οικονομικής κρίσης του 2008 και το αντίκτυπο που είχαν στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και στην Ευρώπη γενικότερα και το αποτέλεσμα μιας αναπόφευκτης κρίσης στην οποία οδήγησαν οι επί χρόνια πρακτικές και νοοτροπίες μας που αφορούσαν τη συγκρότηση του κράτους και του εθνικού και παραγωγικού μοντέλου της χώρας.

Όσον αφορά το δεύτερο, αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο, των πολιτικών κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα, όπως εύκολα και επιφανειακά  συνηθίζεται να αναλύεται και να γράφεται. Ήταν μια σύνθεση κέντρων εξουσίας, πολλές φορές ισχυρότερα από τις ίδιες τις κυβερνήσεις.

Αυτήν την κρίση κλήθηκε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και μάλιστα σε ένα εχθρικό περιβάλλον στο εξωτερικό που δεν ήθελε να κατανοήσει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ότι το πρόβλημα ήταν ευρωπαϊκό και όχι ελληνικό.

Δεν θα σταθούμε στις επιφανειακές αναλύσεις του τύπου «η κρίση είναι αποτέλεσμα των λίγων ωρών εργασίας των χωρών του νότου» ούτε στις ανεύθυνες λογικές «δεν πληρώνω, ας πάμε για πτώχευση» που εκστομίστηκαν είτε από το εξωτερικό είτε από το εσωτερικό.

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε εκλογικά δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένα μη εξηγήσιμο φαινόμενο. Κυβερνήσεις άλλων χωρών κατέρρευσαν για ανώδυνα, συγκριτικά, μέτρα και αποφάσεις σε σχέση με αυτά που αναγκάστηκε να λάβει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε σήμερα, ως μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ, είναι αν και πως μπορεί το ΠΑΣΟΚ να οδηγηθεί και πάλι σε έναν δρόμο που να μπορεί να εκφράσει με τις θέσεις το προοδευτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Γεγονός είναι ότι από τον Νοέμβριο του 2011, όταν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανάγκασαν τον τότε Πρωθυπουργό σε παραίτηση, έχουν ακολουθήσει μια σειρά από στρατηγικής σημασίας λάθη, τα οποία δεν επιτρέπουν στο ΠΑΣΟΚ ούτε να σταθεροποιηθεί, ούτε πολύ περισσότερο να ανακάμψει.

Η αδικαιολόγητη βιασύνη στελεχών να φύγει ο Παπανδρέου και από την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, ο ανταγωνισμός δηλώσεων με μοναδικό στόχο να δοθεί στην κοινωνία όλη η ευθύνη στον Παπανδρέου δημιούργησε διαφορετικά αποτελέσματα, καθώς δικαιολογημένα η κοινωνία του ΠΑΣΟΚ τα θεώρησε ως μέγιστη υποκρισία και ως κινήσεις που μοναδικό γνώμονα είχαν να φύγουν τα συγκεκριμένα στελέχη από το κάδρο της ,,στοχοποίησης,, της κοινωνίας.

Έτσι, αναπόφευκτα η διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού τον περασμένο Μάρτιο βρήκε το ΠΑΣΟΚ διχασμένο, ανεξάρτητα αν από ένστικτο αυτοσυντήρησης κινητοποιήθηκαν οι εναπομείνασες δυνάμεις του στις δυο εθνικές εκλογές που ακολούθησαν.

Επιπλέον, η νέα ηγεσία λειτούργησε με τη λογική μιας ηγεσίας κόμματος του 48% και όχι ως μια ηγεσία που προσπαθεί, καταρχήν να κρατήσει τις δυνάμεις της, για να μπορεί να προχωρήσει σε μια ουσιαστική επανεκκίνηση.

Η κατάργηση των οργάνων δεν ήταν απλά μια αντικαταστατική ενέργεια της πολιτικής ηγεσίας αλλά μια κίνηση που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα στη βάση του κινήματος που όσο μικρή και να ήταν δεν αισθανότανε οργανωτικά δεμένη με το χώρο και πολύ περισσότερο ένιωθε απαξιωμένη από την ηγεσία.

Και αν αυτό από μόνο του ήταν ένα ολίσθημα, το οποίο μπορεί να ερμηνευτεί και ως προσπάθεια <<απόλυτου ελέγχου>> του κόμματος, το γεγονός ότι ακολούθησε ένα κενό σε επίπεδο οργανωτικό για πάνω 8 μήνες, ίσως αποτελέσει ένα πολύ δύσκολο εμπόδιο για την επανασυσπείρωση της παράταξης. Επί 10 μήνες τώρα, το κόμμα λειτουργεί μόνο με την ΚΟ. Αξιοσημείωτο είναι μάλιστα, ότι κανένα, σχεδόν, από τα πρωτοκλασάτα στελέχη δεν έδειχνε να ενοχλείται.

Ότι οι κινήσεις αυτές ήταν καταστροφικές δεν χρειάζεται από αλλού επιβεβαίωση,  αφού ο ίδιος ο Πρόεδρος και η πολιτική ηγεσία τις ανέτρεψαν με την απόφαση στην ΚΟΕΣ.

Όμως. Η συνεχιζόμενη επιλεκτική ενημέρωση, άρα αποκλεισμός, μελών και στελεχών, είτε σε επίπεδο συγκρότησης Τομέων, είτε σε επίπεδο γενικότερης ενημέρωσης επίσης, δεν μπορεί να ενταχθεί στη σφαίρα του «τυχαίου γεγονότος».

Από την άλλη, στο καθαρό πολιτικό επίπεδο δημιουργείται εύλογα το ερώτημα.. Μπορεί να αφήσει αδιάφορο κανένα ότι η παράταξη, ένα κόμμα δεν είναι σε θέση να διαβουλευτεί μετά από δυο μεγάλες εκλογικές ήττες και να συζητήσει για το μέλλον του ;

Παράλληλα, πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη αντί να δώσουν την μάχη μέσα από το κόμμα και να διεκδικήσουν διαδικασίες διαλόγου, βολεύτηκαν σε προσωπικές πολιτικές για την επόμενη μέρα, πολιτικές όμως που προκάλεσαν την αντίδραση σε μεγαλύτερο τμήμα των φίλων και πολιτών, οι οποίοι  επέλεξαν ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες δυο εκλογικές αναμετρήσεις.

KEIMENO ΔΙΑΛΟΓΟΥ T.O BIELEFELD

Όλοι γνωρίζουμε την κατάσταση που επικρατεί στο Κίνημα.
Σίγουρα η Ιστορία θα μας δικαιώσει, για την συμβολή μας στην σωτηρία της χώρας από την πραγματική πτώχευση, με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα. Όπως στις τελευταίες δύο βουλευτικές εκλογές, το εκλογικό σώμα δεν μας εμπιστεύθηκε και μας απέρριψε σαν πολιτική δύναμη. Και ενώ η συμμετοχή στην Κυβέρνηση είναι θετικό στοιχείο για την χώρα, επιφέρει τα αντιθέτως ανάλογα αποτελέσματα για το Κίνημα. Η εκλογική του βάση συνεχώς συρρικνώνεται. Η απήχησή του στην κοινωνία, στους μαζικούς φορείς είναι σχεδόν μηδαμινή.
Όλοι  μας, πιστεύω χάσαμε κομμάτι από το είναι μας με την παραίτηση και τον τρόπο παραίτησης, του τότε Πρωθυπουργού Γ.Α. Παπανδρέου και ουσιαστικά της Κυβέρνησής μας. Ταυτόχρονα όμως, μας αναζωογόνησε τις ελπίδες ανάταξης η εκλογή του νέου Προέδρου Ευ. Βενιζέλου, αφού η νέα εκλογή εμπεριέχει και δυναμική πορεία. Όμως, ταυτόχρονα με την εκλογή νέας κομματικής ηγεσίας, αυτή έπαψε να υφίσταται., σαν αποτέλεσμα της ενασχόλησης του Προέδρου με την διακυβέρνηση.
Αποτέλεσμα, η αδρανοποίηση του Κινήματος, στην οποία  συνέβαλε κατά μεγάλο βαθμό, η κατάργηση των θεσμικών, εκλεγμένων οργάνων. Όργανα τα οποία είχαν εκλεγεί μέσα από κομματικές διαδικασίες.
Αποτέλεσμα της αδρανοποίησης ήταν η απομάκρυνση των απλών μελών και των ψηφοφόρων από το Κίνημα. Αυτών δηλαδή που υπήρξαν η ραχοκοκαλιά του Κινήματος, αυτών που το στήριξαν σε όλες τις εποχές. Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται κρατικοδίαιτοι και κομματικοδίαιτοι παράγοντες, πρώην βουλευτές και υπουργοί, που αναζητούν αλλού στέγη. Η συμμετοχή στη διακυβέρνηση και η ταυτόχρονη παραμέληση του Κόμματος αποδεικνύεται ολέθρια.
Η ευθύνη των ανωτάτων Οργάνων – Προέδρου και Οργανωτικής Γραμματείας είναι τεράστια. Εκλέχθηκαν και τοποθετήθηκαν, για ένα νέο ξεκίνημα. Από αυτούς εξαρτάται η νέα εκκίνηση. Έως τώρα, οι ελπίδες της βάσης παραμένουν ελπίδες. Δεν στέκονται στο ύψος τους. Δεν χαράσσουν ενιαία κομματική  γραμμή, με αποτέλεσμα το κάθε στέλεχος να ερμηνεύει και να εκφράζεται κατά το δοκούν και, δυστυχώς, πολλές φορές κατά των αρχών μας.
Το Κίνημα που σφυρηλάτησε και σφυρηλατήθηκε από την ελληνική κοινωνία, απαξιώνεται και υβρίζεται εκ των ένδω (φούσκα της μεταπολίτευσης κ.τ.λ). Οι εκατοντάδες χιλιάδες μέλη που το στήριξαν από το 1974 και μετά ήταν κάτι το εφήμερο, αυτοί που το αποτέλεσαν και αποτελούν το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα ήταν κάτι το παράλογο και απαξιώνονται κατ αυτόν τον τρόπο. Καταργήθηκαν εκλεγμένα Όργανα , καταργήθηκαν και τα μέλη.
Που θα απευθυνθεί η ηγεσία από εδώ και στο εξής; Στο πουθενά; Η βάση απευθύνεται στην ηγεσία, εκφράζοντας την αγωνία της για την πορεία του Κινήματος, όμως αγνοείται από την ηγεσία παντελώς.
Το Συνέδριο, που δεν πρέπει να αναβάλλεται συνεχώς, πρέπει να επαναπροσδιορίσει τους στόχους μας.  Τα ηγετικά στελέχη να μιλήσουν „ανοιχτά“. Φτάνει πια η καταστροφή του κινήματος μέσω της στήριξης της δεξιάς (ΝΔ ή οποιασδήποτε άλλης μορφής) και της αυτοαποκαλούμενης αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ ή οποιασδήποτε άλλης). Η συμμετοχή μας στην Κυβέρνηση έχει σώσει αυτούς που έχουν την κύρια ευθύνη για την κατάσταση της χώρας (ΝΔ). Αυτούς που μας πολέμησαν λυσσαλέα και μας πολεμούν, από την ημέρα της ίδρυσής μας έως σήμερα. Θρέψαμε ένα κόμμα του 3%-4% (ΣΥΡΙΖΑ) με την τακτική μας. Αυτούς δηλαδή, που κύριος εχθρός τους δεν ήταν και δεν είναι η δεξιά, αλλά το ΠΑΣΟΚ. Αυτούς που μας θεωρούν χειρότερους κι από την „χούντα των συνταγματαρχών“. Εκτός από εμάς, ας σώσουν την χώρα η άλλοι. Εξάλλου αυτό δεν διακηρύττουν;
Καιρός πλέον να κοιτάξουμε το σπίτι μας. Συμμετοχή στην κυβέρνηση σημαίνει περαιτέρω συρρίκνωσή μας. Στήριξη μπορεί να δοθεί και με άλλος τρόπους, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες (π.χ. μη καταψήφιση ορισμένων νομοσχεδίων, εποικοδομητική αντιπολίτευση). Στόχος της ηγεσίας πρέπει να γίνει η συνοχή της παράταξης. Μπορεί στελέχη μας να επέτυχαν - κι έτσι είναι – σαν υπουργοί,  αλλά άλλο ικανός υπουργός κι άλλο ικανό κομματικό στέλεχος. Χωρίς την μεγάλη δημοκρατική παράταξη η χώρα θα είναι ακυβέρνητη. Αυτό διακηρύσσαμε πάντοτε. Μήπως αυτό δεν συμβαίνει τώρα, με την σμίκρυνση του Κόμματός μας;
Καιρός να δούμε την κομματική πραγματικότητα. Όσοι εθελοτυφλούν, μπορούν να στεγαστούν αλλού. Από τον πρόεδρο έως το κατώτατο στέλεχος.

Συντροφικά κι αγωνιστικά



Χρήστος Τσαχπίνης



Γραμματέας ΤΟ Bielefeld, Γερμανία.

27.11.2012

Κείμενο απόφασης διαλόγου της ΤΟ Villinegn

Με πολύ μεγάλη αγωνία, λύπη και δέος παρακολουθούμε τα δρώμενα και τις ραγδαίες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, στο κόμμα που κυβέρνησε δεκαετίες την Ελλάδα, που άλλαξε τη ζωή των Ελλήνων ανεξαιρέτως κομματικής ή πολιτικής προέλευσης. Έκανε την Ελλάδα από “ψωροκώσταινα” περήφανη,  με αξιοπρέπεια και λόγο μέσα στους διεθνείς οργανισμούς που συμμετείχε.

Πώς αυτό το κίνημα που έδωσε δικαιώματα στους μη προνομιούχους κατάντησε σήμερα να λοιδορείται και μάλιστα, με εξαφανισμό από τον πολιτικό βίο της χώρας; Δεν χωράει αμφιβολία. Λάθη έγιναν πολλά και μάλιστα στρατηγικά. Ιδεολογικά, πολιτικά, κυβερνητικά. Αλλά εκεί είναι το πρόβλημα; Κάποια άλλα κόμματα στο παρελθόν έχουν ξεπουλήσει την Ελλάδα. Μαζί και τις Eλληνίδες και τους Έλληνες, αλλά δεν λοιδορήθηκαν  κατ’  αυτόν τον τρόπο.

Εδώ φαίνεται καθαρά ότι αυτά τα κόμματα τα στηρίζει το ελληνικό κατεστημένο. Έχουν, δηλαδή, γερές ρίζες και συμφέροντα σ αυτούς τους κομματικούς μηχανισμούς. Αυτοί οι κομματικοί σχηματισμοί έχουν κάθε λόγο να υπηρετούν τα αφεντικά τους. Το ΠΑΣΟΚ δεν άντεξε γιατί δεν είχε αφεντικά, ούτε τσανάκια και παπαγαλάκια, αλλά μόνο τα λαό.

Ποιος διαμορφώνει την πολιτική και την προπαγάνδα στον Λαό; Τα ΜΜΕ και μάλιστα συγκεκριμένα ΜΜΕ.

Ο στόχος είναι να σβήσουν το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου από τον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Το κατάντημα ήταν ότι και μέσα στο ΠΑΣΟΚ όλο αυτό το κατεστημένο βρήκε πεδίο δράσης. Με κάποιους,  δήθεν σοσιαλιστές του γλυκού νερού και των σαλονιών, που φόρεσαν τον σοσιαλιστικό μανδύα και μπόρεσαν να αλλάξουν την σοσιαλιστική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ από θέσεις κλειδιά που κατείχαν είτε στο κόμμα ή στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που συμμετείχαν.

Αναγνωρίζουμε στον Γιώργο Παπανδρέου τρία βασικά λάθη

1)     δεν καθάρισε το κόμμα από αυτά τα βαρίδια, αφού ήξερε ποια ήταν από το 2004

2)     δεν προχώρησε στο δημοψήφισμα του μνημονίου, μετά δηλαδή τον Μάιο 2010 ή να επιμένει τον Οκτώβριο του 2011.

3)     Επειδή παραιτήθηκε και άφησε να τον υπονομεύσουν, ας τον έριχναν επίσημα, αν τολμούσαν

Σήμερα μετά από ένα χρόνο, μπορεί κάποιος να μας πεί τι άλλαξε; Ο Παπανδρέου έφυγε. Αυτοί που έχουν αναλάβει το Κόμμα και την διακυβέρνηση της χώρας, τι αλλαγές προς το καλλίτερο πέτυχαν; Απολύτως τίποτα.

Φάνηκανόλοι ανίκανοι. Κάποιοι λακίσαν από το κόμμα. Κάποιοι προσπαθούν να γίνουν νέοι σωτήρες. Κάποιοι αποστασιοποιήθηκαν και πάει λέγοντας. Βέβαια, δεν φταέι μόνο ο Βενιζέλος. Φταίνε όλοι αυτοί που τον περιτριγυρίζουνκαι τον συμβουλεύουν. Μάλλον τα άτομα αυτά δεν γνωρίζουν την φιλοσοφία του ΠΑΣΟΚ. Οι άνθρωποι έρχονται από άλλη ιδεολογία. Η απόφαση για κατάργηση των οργάνων και μάλιστα, προεκλογικά ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί στον πασοκικο κόσμο. Ο μη συντονισμός των οργανώσεων έφερε τα γνωστά αποτελέσματα. Αυτά τα άτομα που έμαθαν μια ζωή να λυμαίνονται την εξουσία, σήμερα χωρίς να έχουν κανένα ρόλο προσπαθούν να βρουν ρόλους, εκέι που δεν υπάρχουν. Ενώ, στην κυβέρνηση το μόνο που κατάφεραν –οι ίδιοι μέσα από το ΠΑΣΟΚ- ήταν να κάνουν τον Σαμαρά πρωθυπουργό και να καταντήσουν το ΠΑΣΟΚ δεκανίκι της ΝΔ.

Σύρθηκε η χώρα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς αντίκρυσμα. Δεν αναλογίζονται πόσο κακό έχει κάνει ο Σαμαράς με την εμμονή του να ζητάει συνεχώς εκλογές για να γίνει πρωθυπουργός;

Όσο για τον Αριστερό και προοδευτικό ΣΥΡΙΖΑ, οι άνθρωποι βρίσκονται σε άλλη χώρα ή άλλη ήπειρο. Οι άνθρωποι έχασαν τον ρεαλισμό τους. Δεν βλέπουν την πραγματικότητα και ζούν στα όνειρα. Φαίνεται δεν γνωρίζουν ότι η Ευρώπη δεν είναι Λατινική Αμερική. Εδώ έχουν να κάνουν με γεράκια και κοράκια που δεν υπολογίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα, αλλά μόνο τους αριθμούς.

Αυτά όλα τα παραπάνω αλλά και πολύ περισσότερα ακόμα, ανήκουν στο πρόσφατο παρελθόν. Αλλά θα πρέπει να γράφονται και να λέγονται. Δεν μπορεί άλλο το ΠΑΣΟΚ να παίζει το ρόλο του κομπάρσου. Σε αυτήν την κρίσιμη καμπή της ιστορίας του θα πρέπει να παρθούν σοβαρές πρωτοβουλίες από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και από εκείνα τα στελέχη που πιστεύουν στο ΠΑΣΟΚ και την Διακήρυξη της 3^ης του Σεπτέμβρη.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ανάγκη να ξαναβρεί το λαικό του πρόσωπο. Δεν μπορεί ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η ΔΗΜΑΡ να εκφράσουν τον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Μόνο το ΠΑΣΟΚ έχει αυτή την ικανότητα βα εκφράσει τον δημοκρατικό χώρο. Γιατί αυτό είναι το κίνημα της απόλυτης δημοκρατίας. Όλα αυτά τα μαζώματα είναι περιστασιακά και εποχικά.

Για αυτό προτείνουμε και ζητάμε να πάμε στο Συνέδριο με αυτά τα στελέχη που έχουν σαν πυξίδα τους την 3^η του Σεπτέμβρη, που πονάνε το Κίνημα και τον Λαό και θα αγωνίζονται για το Λαό. Θέλουμε στο συνέδριο να συζητήσουμε για όλα τα λάθη και τις παραλήψεις. Και να καθαρίσει το Κίνημα από τα βαρίδια.

Θέλουμε στο συνέδριο να προσδιορίσουμε το πολιτικό-ιδεολογικό στίγμα του ΠΑΣΟΚ. Όποιος συμφωνεί μένει. Όποιος διαφωνεί φεύγει.

Υπάρχουν και άλλοι πολιτικοί χώροι που τους εκφράζουν. Αρκετή ζημιά έχουν κάνει. Σ’ αυτό το συνέδριο πρέπει να εξετάσουμε πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του και να απαντήσει με προοδευτικούς όρους στο ερώτημα: Τι είμαστε και ποιούς εκφράζουμε.

Σ’ αυτό το συνέδριο θα πρέπει να ανασυστήσουμε το ΠΑΣΟΚ και πάλι, σε ένα πατριωτικό, σοσιαλιστικό, λαικό κίνημα της σύγχρονης εποχής, της θεσμικής του λειτουργίας στην οργάνωση της βάσης.                                         

Για ένα ΠΑΣΟΚ ενάντια στη φτώχια, την μιζέρια, την απογοήτευση. Για ενα ΠΑΣΟΚ της δημοκρατίας της κοινωνικής δικαιοσύνης από άνθρωπο σε άνθρωπο και της εθνικής ανεξαρτησίας. Σ Σ αυτό το συνέδριο ή θα επικρατήσουν οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ που ονειρευτήκαμε ή θα επικρατήσουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και πρακτικές.

Όσοι νομίζουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ ότι μπορούν να παντρέψουν τον Σοσιαλισμό με τον νεοφιλελευθερισμό, δεν είναι απλά εκτός τόπου και χρόνου αλλά είναι επικίνδυνοι για το ΠΑΣΟΚ, για τη χώρα και για το λαό.

 

Μανώλης Κατσιούλας

Κείμενο προβληματισμού και διαλόγου

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύ λόγος για την προβολή της λεγόμενης „νέας γενιάς“ του ΠΑΣΟΚ , θεωρούνται „άφθαρτοι“ και είναι έτοιμα σύμφωνα με δημοσιεύματα στις εφημερίδες και στο δαδίκτυο να αναλάβουν κομματικές και κυβερνητικές ευθύνες, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα έχει διασωθεί η χώρα.Δηλαδή να συνεχίσει την ίδια πολιτική που ακολουθείται από την σημερινή ηγεσία η οποία με την τακτική της έχει οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στο τέλμα.
Ένας άλλος λόγος που λένε ακόμη είναι πως θέλουν να ανατρέψουν εσωκομματικά την γενιά του Πολυτεχνείου και να σώσουν το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό τους βολεύει, γιατί δεν χρειάζεται να μιλήσουν για μια νέα αφετηρία με επαναπροδιορισμό στρατηγικής του κινήματος.
Για όλα αυτά, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στη λίστα για να διαπιστώσει το ρόλο των αυτοαποκαλούμενων αυτών στελεχών της „
νέα γενιάς“ διότι αν όχι όλοι τουλάχιστον οι περισσότεροι είναι προσκείμενoι στην νέα ηγεσία με συντηρητικές αντιλήψεις, και με ανασταλτικό πάντα ρόλο στο κόμμα. Φαίνεται ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θέλει να ξεμπερδέψει με όσους αντιστέκονται σε μια δεξιόστροφη αντίληψη στο κόμμα και να στηριχθεί σε αυτούς που πρόσκεινται σε αυτόν. Δηλαδή προτιμά ένα φοβικό και μικρό κόμμα απόλυτα ελεγχόμενο χωρίς αμφισβητήσεις, παρά ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα που θα εκφράζει τους εργαζόμενους, τους αγρότες, την νεολαία, τους μικρομεσαίους, αλλά και γενικότερα τους δημοκρατικούς πολίτες και τον χώρο του Σοσιαλισμού. Τελικά δεν ξέρουμε τι εκπροσωπούμε, κινούμαστε στη λογική ένωσης παραγόντων και όχι στη δράση συλλογικών διαδικασιών. Αν δεν αλλάξουμε τακτική ο δρόμος αυτός θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην αφομοίωση του ΠΑΣΟΚ από την ΝΔ
Σήμερα η ηγεσία του κινήματος, αλλά και τα στελέχη που αμφισβητούν την ηγεσία διαμαρτύρονται και αγωνιούν ποιός θα πρωτοεκφράσει την λεγόμενη κεντροαριστερά. Επικαλούνται μάλιστα τον ευρωπαϊσμό του Σαμαρά, και το κέντρο. Αυτό σημαίνει έλλειψη πολιτικής και αδυναμία να αναλύσουν ιδεολογικά την σημερινή κοινωνική και πολιτική κατάσταση.
Όλοι αυτοί οι νεοφιλελεύθεροι μικροαστοί ξεχνούν ότι υπάρχουν μέλη-όργανα και ένα καταστατικό που κατοχυρώνει τη λειτουργία του ΠΑΣΟΚ και ότι μέσα από αυτό μπορούν να εκφραστούν ιδεολογικά.Νασκάμης Γιάννης
Γραμματέας της ΤΟ Tübingen